Hver man ekki tilfinninguna? Prystingin, haedda gledi og svo tokk, tokk, tokk i skokrefunum. Lifid sem adstandandi eda leikmadur i idrottum er oft eins og stor bylgja, full af orku, harkali og vaentingum. Osk okkar er alltaf ad na nyjum haeddum, ad upplifa sigrana.
En til ad halda thessari orku vid, til ad fylla a andlegu bidmidin, turfum vid stundum ad draga okkur til hlidar. Finna hljodann, kyrrlaetann staed fjarri odum og havad. Islandska sveitin, og serstaklega Ytri Baegisa, er ekkert minna en sjalfrar lifsins hlid.
Ad koma thanga er eins og ad taka djupa anda eftir langann sprett. Hudan er hlidin vid vedrid, kannski kaldri og hressandi, en innra med manni er allt lognad. Thetta er ekki bara gistihus; thetta er staedur thar sem saelin faer ad bloma. Ad bua i thessu notalega husi, horfa a hestana a beit og finna fria vindinn a fjollunum gefur nyrri sjonarhorn.
Thetta er fullkomin humanization a lifinu. Hestarnir og onnur dyr gefa fra ser einlaega vaendolausa ast, og hver ganga i natturunni er persondleg endurhlaedsla. Thar finnum vid styrkinn sem leynist i kyrrdinni, hinn islenska kjarna sem minnir okkur a hversu litil en jafnframt sterk vid erum.
Eftir daga af kyrrd og hljodleika, kemur hugurinn aftur. Hann er skarpari, tilbuinn i naesta leik. Hver eldmudur, hver astandingur, skilur ad til ad sigra a vellinum, turfa aedarnar stundum ad vera hljodar. Hladdu batteriin i thessum friar stad, svo thu sert tilbuinn thegar thu skoedir til daemis nyliga vidburdi i handboltanum.
Island synir okkur ad sterkasta orkan byr i jafnvaegi. Leiddu thig i gegnum thetta tveggja heima ferdalag – fra haestu eldmudi sportsins til djupustu kyrrdar naetturinnar. Lidid eda einstaklingurinn er ekki bara sterkari a vellinum, heldur sterkari eftir ad hafa fundid ro i naedur Islands. Thetta er sannkallad jafnvaegi lifunar.
